Пад святлом зарападаý
У жыццi хуткаплынным
Найвялiкшая радасць -
Быць зямлi сваёй сынам.

Ёй не здраджваць нiколi,
Браць заýжды за аснову
Вернасць чорнаму полю,
Вернасць светламу слову.

Нам гэты шлях жыццё наканавала,
Каб мы яго па-рознаму прайшлi.
Нам вопыт iншых - памагае мала:
Мы ýсе першапраходцы на зямлi.

У пакалення кожнага, як мова,
I пошук мусiць быць, i адкрыццё.
У перайманнi вопыту чужога,
На жаль, не зацiкаýлена жыццё.

Душа людская ... За яе змаганне
Спрадвек вялi i неба i зямля -
I грэх i святасць. Iх суiснаванне
I бог i чорт прызналi спакваля.

Нас замiлоýвае i вабiць свет духоýны.
Ён - вечны, як жыццё i прыгажосць!
Нашто ж хаваем столькi ý iм грахоý мы?
Дык гэты ж свет якраз душа i ёсць.